Ik voel me als een slagroom-knijpzak.
Dagenlang had ik hard en fanatiek de kennis opgeklopt,
het hoofd gevuld met taaie brei van wat ik weten moet.
Op de ochtend van de waarheid.
Voor de slagroom op de taart.
Zit ik in rij aan rij gezette tafels in een hok van isoleer,
vol van zweterige zenuwen moet ik me concentreren
en schrijf zomaar drie uren weg.
Bevrijdend kneep ik tam de kennisbrij naar buiten, zet het op papier.
Tot de laatste twee minuten gaf ik alles wat ik had.
De tijd is op, het is gebeurd, dit moet het zijn.
Mijn hand is lam en wezenloos loop ik naar buiten.
Wat nu.
Hoe werkt het ook alweer: wereld, mensen, praten.
Wat was er meer dan het kloppen van mijn slapen?
De wrede trap wil me vangen in oranje,
ik wil me laten vallen, slap.. nee, stop.
Blijf staan en stap voor stap stap ik eraf.
Zonder vallen kom ik buiten.
Het is er grauw en kil en druk
vooral.
Ik hoor mensen vrolijk praten, van ‘hoe was het’ en ‘kom ga met ons mee!’
Nee, denk ik, laat me alleen.
Ik moet mijn fiets.
Ik moet naar huis.
Mijn bed roept en de slaap heeft mij gemist vannacht.
Ik moet.. mijn slagroom-knijpzak in de was gaan doen.
